วันนี้ของหลินก็เหมือนกับทุกๆ วันที่ผ่านไป ...
เหมือนเมื่อวาน ...
เหมือนอาทิตย์ที่แล้ว ...
เหมือนเดือนที่แล้ว ...
เหมือนปีที่แล้ว ...
เหมือน 5 ปีที่แล้ว ...
ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างถูกแช่งแข็งไว้
ไม่มีความเปลี่ยนแปลง ไม่มีการเดินหน้า ไม่มีการถอยหลัง
ทุกอย่างหยุดนิ่ง
...
เพียงเพราะหลินลงโทษตัวเอง จากความผิดพลาดที่เกิดขึ้น
และกักขังตัวเองเอาไว้ เพื่อไม่ให้ทำผิด ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
...
ในขณะที่คนอื่นๆ ต่างเดินหน้าต่อไป ตามวิถีของตัวเอง
แม้ว่าจะเคยล้ม แต่พวกเขาก็ลุกขึ้นมา ยอมรับความผิดพลาด และพยายามทำสิ่งที่ดีกว่าเดิม
พวกเขาอาจต้องสะดุดล้ม หรือทำผิดอีกหลายต่อหลายครั้ง ชนิดที่ไม่มีวันสิ้นสุด
แต่พวกเขาก็ยังคงต้องเดินหน้าต่อไป
...
หลินลืมตาตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ ... เช้าที่ไม่ค่อยเช้าสำหรับหลายๆ คน
ยังจำฝันสุดท้ายก่อนตื่นได้ ... เหมือนเช่นทุกคืน
ความฝันที่มักจะเต็มไปด้วยผู้คนที่เกี่ยวข้องกับหลินเมื่อในอดีต
คนที่ทำให้หลินรู้สึกผิด เพราะคิดว่าได้ทำสิ่งไม่ดีกับพวกเขาเอาไว้
พวกเขาอยู่ในความฝันของหลินทุกคืน
และเมื่อตื่นขึ้น ความฝันของเมื่อคืนก็กลายเป็นความทรงจำ
ที่จะคอยตอกย้ำ และผุดขึ้นมาตามติดหลินในฝันของวันต่อๆ ไป
...
หลินเลิกถอนหายใจด้วยความรู้สึกผิดไปนานแล้ว
ไม่ใช่เพราะมันหมดไป แต่เป็นเพราะมันกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปแล้ว
ความรู้สึกหนักอึ้ง เจ็บปวด หวาดกลัว
ความดำมืด และแรงกดดันมหาศาล ... ถูกปกปิดด้วยความเป็นปกติของทุกๆ วัน
...
